Ultra bez mitów i instagramowych filtrów

Autor nie próbuje budować legendy ultra na ładnych zdjęciach i romantycznych hasłach. Zamiast tego konsekwentnie rozprawia się z mitami. Pokazuje, że bieganie ultra to nie tylko mocne nogi i długie treningi, ale przede wszystkim umiejętność radzenia sobie z kryzysem, zmęczeniem, bólem i zwątpieniem.

To książka o podejmowaniu decyzji wtedy, gdy organizm jest na granicy, a głowa zaczyna negocjować każde kolejne sto metrów. I właśnie dlatego tak mocno wybrzmiewa w niej wątek psychiki – bo w ultra to ona jest prawdziwym silnikiem.

Praktyka zamiast teorii

Ogromną zaletą „Przewodnika po bieganiu ultra” jest jego praktyczność. Autor dzieli się doświadczeniem wyniesionym z setek kilometrów na trasach biegów, a nie z teorii czy badań oderwanych od rzeczywistości. Trening, regeneracja, sprzęt, odżywianie – wszystko opisane jest rzeczowo, logicznie i bez zbędnego komplikowania.

Nie znajdziemy tu cudownych metod ani obietnic spektakularnych wyników. Jest za to zdrowy rozsądek, cierpliwość i konsekwencja – dokładnie to, czego ultra wymaga najbardziej.

Książka, która ustawia głowę

Największą wartością tej pozycji jest to, że ona ustawia mentalnie. Po jej lekturze łatwiej zrozumieć, dlaczego w ultra nie da się iść na skróty, dlaczego czasem lepiej odpuścić tempo, a innym razem… po prostu iść dalej, krok za krokiem.

To książka, do której chce się wracać – przed sezonem, przed startem, ale też po nieudanym biegu, kiedy trzeba poukładać sobie wszystko od nowa.

Dla kogo jest „Przewodnik po bieganiu ultra”?

• dla osób myślących o pierwszym starcie ultra,
• dla maratończyków szukających kolejnego wyzwania,
• dla doświadczonych ultrasów, którzy chcą spojrzeć na swoje bieganie szerzej,
• dla wszystkich, którzy rozumieją, że najdłuższe dystanse zaczynają się w głowie.

Podsumowanie

„Przewodnik po bieganiu ultra” to książka szczera, momentami surowa, ale przez to niezwykle potrzebna. Nie motywuje pustymi hasłami – motywuje zrozumieniem. A w ultra to często więcej niż najlepszy plan treningowy.

Jeśli myślisz o ultra poważnie, ta książka powinna znaleźć się na Twojej półce. I bardzo możliwe, że nie raz pomoże Ci dotrzeć dalej, niż pierwotnie planowałeś.

Styczniowy wypad weekendowy na Cypr w 2026 roku to był idealny sposób na rozpoczęcie sezonu – trochę słońca, trochę zwiedzania i, jak zawsze u nas, połączenie wszystkiego z bieganiem. Tym razem wystartowaliśmy w półmaratonie w ramach Nicozia Marathon.

Pomysł na wyjazd pojawił się dość spontanicznie – około sierpnia 2025 roku, jak to często bywa, podczas powrotu z jednego z naszych biegowych wypadów. Początkowo była to mała ekipa: Rafał, Artur, Marta i Kacperek, ale po wrześniowym Maratonie Warszawskim przy doprecyzowaniu szczegółów grupa zaczęła się powiększać. Pod koniec października nasz skład urósł do 12 osób, z czego dziewięcioro zapisało się na start w różnych dystansach – 21, 10, 5 i 1 km. Reszta raczej jako kibice, bo przecież zawody bez kibiców to nie to samo.

Wyruszyliśmy w czwartek, zostawiając za sobą polski mróz i śnieg. Wieczorem wylądowaliśmy w Pafos, gdzie przywitało nas przyjemne 10°C. W piątek dzień rozpoczęliśmy tradycyjnie treningiem – ok. 9 km 🏃‍♂️🏃‍♀️🏃 – a potem ruszyliśmy na spokojne, kilkugodzinne zwiedzanie miasta.

Na sobotę zaplanowaliśmy transfer do Nikozji z przystankami przy najpiękniejszych miejscach wybrzeża: Skale Afrodyty, białych skałach, klifach z grotami i malowniczych plażach. Wjazd do Nikozji przywitał nas burzą ⛈️, na szczęście tylko na czas transferu i noclegu.

Wczesna pobudka, lekki trucht na start. Nasze starty rozciągnęły się w czasie – półmaraton wystartował o 7:15, bieg na 10  km o 10:30, 5 km o 11:30, a najmłodszy uczestnik – Kacperek – ruszył na dystans 1 km o 13:00.

Po zawodach ruszyliśmy na spacer po Nikozji, jedynej podzielonej stolicy świata. Od 1974 roku miasto dzieli zielona linia ONZ, po tym jak turecka armia wkroczyła na Cypr w odpowiedzi na próbę przyłączenia wyspy do Grecji. Zwiedzanie strefy buforowej, z charakterystycznymi murami i zabitymi deskami oknami, zrobiło na nas ogromne wrażenie – historia jest tam cały czas obecna.

To był dzień, w którym zmęczenie po biegu mieszało się z refleksją. Radość z pokonanych kilometrów spotkała się z zadumą nad tym, jak bardzo historia potrafi naznaczyć jedno miasto i jego mieszkańców. Wracaliśmy ze startu nie tylko z medalami, ale też z poczuciem, że ten bieg na długo zostanie w naszej pamięci – nie tylko jako sportowa przygoda, ale też wyjątkowa lekcja historii.

Start o 7:15, temperatura 9°C, słońce wstaje – idealne warunki. Trasa prowadziła głównie po asfalcie, z krótkim odcinkiem kostki w starej części miasta. Na drugim kilometrze już pierwszy punkt z wodą – organizacja była na medal.

Choć bieg odbywał się po stronie cypryjskiej, miejscami prowadził wzdłuż ogrodzonych terenów strefy buforowej, w przeszłości patrolowanej przez żołnierzy ONZ. Trasa nie należała do najszybszych – kilka ciasnych zakrętów i podbiegów – ale za to bardzo malownicza. Zwycięzca maratonu osiągnął czas 2:45, a na podium kobiet znalazła się Polka, co było miłą informacją.

Cieszy też fakt, że na trasie spotkaliśmy sporo biegaczy z Polski. Kacperek dzielnie reprezentował nasze barwy w biegu dla dzieci, biegnąc w koszulce Polska – dumny i uśmiechnięty od startu do mety.

Weekend był intensywny – sporo kilometrów w nogach, ale jeszcze więcej pozytywnych wrażeń. Pogoda dopisała znacznie bardziej, niż wskazywały prognozy. Mimo że krótkie wyjazdy nie sprzyjają regeneracji, potraktowaliśmy ten start jako mocny akcent treningowy w ciepłym klimacie i idealnej, suchej nawierzchni.

Baterie naładowane 🔋, więc teraz czas na solidną pracę i kolejne starty w sezonie 2026.

Do zobaczenia na trasach! 

Oddychanie. Coś tak oczywistego, że przez długi czas w ogóle się nad tym nie zastanawiałem. Biegasz – oddychasz, proste. Im szybciej biegniesz, tym szybciej łapiesz powietrze. Przynajmniej tak mi się wydawało. Aż do momentu, kiedy w moje ręce trafiła książka „Tlenowa przewaga” Patricka McKeowna.

Na początku byłem do niej nastawiony dość sceptycznie. Oddychanie nosem, mniejsza ilość powietrza, poprawa wydolności? Brzmiało to trochę jak kolejna teoria, która dobrze wygląda na papierze, ale niewiele wnosi do codziennego biegania. Mimo wszystko zacząłem czytać – i im dalej byłem, tym bardziej uświadamiałem sobie, jak bardzo zaniedbywałem ten element treningu.

McKeown w prosty sposób pokazuje, że oddychanie to nie tylko automatyczny proces podtrzymujący życie, ale narzędzie, które może realnie wpłynąć na wyniki sportowe, regenerację i ogólne samopoczucie. Książka opiera się na metodzie Butejki, ale autor podaje ją w bardzo przystępnej formie, bez nadmiaru medycznego żargonu. Są konkretne przykłady, są badania, ale przede wszystkim są praktyczne ćwiczenia, które można od razu wdrożyć – również podczas biegania.

Najbardziej otwierające oczy było dla mnie zwrócenie uwagi na przewlekłą hiperwentylację. Coś, co dotyczy wielu biegaczy, a często jest mylone z „brakiem kondycji”. Zamiast ciągle próbować biegać szybciej i mocniej, McKeown zachęca do zwolnienia, uspokojenia oddechu i nauczenia organizmu lepszego wykorzystania tlenu. Paradoksalnie – mniej powietrza, więcej kontroli.

Po lekturze zacząłem zwracać uwagę na to, jak oddycham podczas spokojnych rozbiegań, jak reaguję na wysiłek i jak szybko wracam do normalnego oddechu po treningu. Nie był to nagły przełom z dnia na dzień, ale raczej proces. Z czasem zauważyłem większy komfort biegu, mniejsze „zatykanie” i lepszą kontrolę tempa – szczególnie na dłuższych dystansach.

„Tlenowa przewaga” to nie jest książka, która obiecuje cud w tydzień. To raczej zaproszenie do zmiany nawyków i spojrzenia na bieganie z innej perspektywy. Dla jednych będzie odkryciem, dla innych potwierdzeniem tego, że warto zwracać uwagę na detale. Jedno jest pewne – po tej książce trudno już traktować oddychanie jako coś drugorzędnego.

Jeśli biegasz, trenujesz regularnie albo po prostu chcesz lepiej rozumieć swoje ciało – to pozycja, obok której trudno przejść obojętnie. Dla mnie to jedna z tych książek, które nie tylko się czyta, ale do których się wraca. I to nie raz – najlepiej przed kolejnym spokojnym wybieganiem, kiedy zamiast przyspieszać, warto po prostu… oddychać lepiej.

Maraton Ateński to nie tylko bieg – to podróż w czasie. Trasa mierzy dokładnie 42,195 km, prowadzi z miejscowości Marathon do Aten, czyli dokładnie tak, jak legendarny posłaniec Filipides miał pobiec w 490 r. p.n.e. z wieścią o zwycięstwie Greków nad Persami. W 2023 roku odbyła się już 40. edycja tego wyjątkowego biegu, w której mieliśmy ogromną przyjemność uczestniczyć.

Pierwsze, co przykuwa uwagę na starcie, to niesamowita atmosfera – dziesiątki tysięcy biegaczy z całego świata i tłumy kibiców, którzy z gałązkami oliwnymi w dłoniach dopingują uczestników. W wielu miejscach widzieliśmy, jak biegacze wplatają te gałązki we włosy – symbol pokoju, zwycięstwa i szacunku.