Trzy biegi. Trzy pory roku. Trzy różne oblicza Bieszczadów. Jedna wielka biegowa przygoda!

Są takie miejsca, do których wraca się nie tylko dla widoków. Wraca się dla atmosfery, ludzi, emocji i tego wyjątkowego uczucia, kiedy po raz kolejny przekraczasz linię mety, wiedząc, ile wysiłku kosztowała Cię droga do niej.

Dla mnie takim miejscem są Bieszczady i biegi organizowane przez Fundację Bieg Rzeźnika.

W tym roku postanowiłem zmierzyć się z wyjątkowym wyzwaniem – RZEŹNICKĄ TRIADĄ 2026. Trzy imprezy biegowe rozłożone na cały rok. Każda zupełnie inna, każda wymagająca i każda pozostawiająca wspomnienia, których nie da się przeliczyć na kilometry.

Dziś mogę z satysfakcją powiedzieć: ZADANIE WYKONANE! 

 24 STYCZNIA – XII ZIMOWY MARATON BIESZCZADZKI | 16 KM

Pierwszy rozdział naszej bieszczadzkiej historii. Zima, śnieg, chłód i początek wielkiego wyzwania!

Styczeń w Bieszczadach to zupełnie inny świat. Góry przykryte śniegiem, przytłumione odgłosy lasu i surowa przyroda, która zimą pokazuje swoje nieco bardziej wymagające oblicze.

Tutaj nie ma znaczenia, ile kilometrów przebiegłeś po asfaltowych drogach. Zimowe góry potrafią błyskawicznie zweryfikować formę, technikę i przygotowanie.

Już podróż autokarem z Cisnej do Smereka, gdzie znajdował się start naszego dystansu, była zapowiedzią przygody. Wśród zawodników panowała charakterystyczna przedstartowa atmosfera. Trochę rozmów, trochę żartów, ostatnie poprawki sprzętu i to znajome uczucie niepewności – co tym razem przygotują nam Bieszczady?

Pogoda? Typowo zimowa, choć bez ekstremalnego mrozu. Temperatura w okolicach zera, pochmurne niebo, śnieg, chwilami przechodzący w śnieg z deszczem.

Nie były to warunki do bicia rekordów na równej, suchej nawierzchni. Tutaj trzeba było myśleć nie tylko o tempie, ale również o każdym postawionym kroku.

16 kilometrów i około 455 metrów podbiegów. Na papierze może nie wygląda to szczególnie groźnie, ale zimą takie liczby nabierają zupełnie innego znaczenia.

Trasa ze Smereka do Cisnej prowadziła przez bieszczadzkie drogi, leśne ścieżki i stokówki. Zmienna nawierzchnia, śnieg i podbiegi sprawiały, że trzeba było nieustannie dostosowywać rytm biegu.

Na podejściach serce przyspieszało, oddech stawał się coraz cięższy, a mięśnie przypominały, że jest dopiero styczeń!

Z kolei zbiegi, które latem mogłyby być okazją do nadrobienia czasu, zimą wymagały znacznie większej ostrożności. Bo wystarczy źle postawiona stopa, chwila nieuwagi i zamiast podziwiać krajobrazy, można podziwiać je z poziomu śniegu.

Ale właśnie w takich warunkach bieganie nabiera szczególnego charakteru.

Jest coś wyjątkowego w biegu przez zimowy bieszczadzki las. W odgłosie własnego oddechu, rytmie kroków i mijanych drzewach. W tej ciszy, którą co jakiś czas przerywają rozmowy biegaczy, słowa wsparcia czy charakterystyczne pytanie: „Daleko jeszcze do mety?”.

A przecież każdy z nas doskonale wie, że w górach odpowiedź na to pytanie bywa bardzo względna!

Z kilometra na kilometr coraz bardziej liczyła się nie tylko siła nóg, ale również głowa. Trzeba było znaleźć odpowiedni rytm, zachować koncentrację i mądrze gospodarować energią.

Bo biegi górskie mają jedną ważną zasadę: nie wystarczy być szybkim, trzeba jeszcze umieć dostosować się do warunków.

W końcu pojawiła się upragniona Cisna, a wraz z nią meta pierwszego etapu Triady.

I tutaj czekała na mnie wyjątkowo miła niespodzianka!

Czas 1:41:33 i 3. miejsce w kategorii M50!

To naprawdę piękne uczucie, kiedy wysiłek, regularne treningi i poświęcony czas przynoszą taki rezultat.

Nie chodzi wyłącznie o miejsce na podium. Chodzi o świadomość, że kolejny raz udało się pokonać własne ograniczenia i udowodnić sobie, że wiek to tylko liczba, a pasja i systematyczność potrafią zaprowadzić nas naprawdę daleko.

Była radość, satysfakcja i oczywiście zmęczenie, ale takie, które po przekroczeniu mety smakuje najlepiej.

Pierwsze 16 kilometrów Rzeźnickiej Triady zapisane w nogach i pamięci.

Jedna trzecia wyzwania za mną. A ja już wiedziałem, że czerwcowy powrót w Bieszczady będzie zupełnie inną historią.

6 CZERWCA – XII FESTIWAL BIEGU RZEŹNIKA | XV RZEŹNICZEK – 28 KM

Drugi etap Triady. Więcej kilometrów, znacznie większe przewyższenia i prawdziwy sprawdzian górskiej wytrzymałości!

Przyszedł czerwiec, a razem z nim kolejny powrót do Cisnej.

Tym razem Bieszczady przywitały nas zupełnie inaczej niż w styczniu. Zamiast zimowej ciszy – soczysta zieleń lasów, zapach wilgotnej ziemi i atmosfera wielkiego biegowego święta.

Festiwal Biegu Rzeźnika to wydarzenie, które ma w sobie coś wyjątkowego. Już od pierwszych chwil czuć, że spotykają się tutaj ludzie, których łączy coś więcej niż zamiłowanie do sportu.

Jedni przyjeżdżają walczyć o rekordy, inni zmierzyć się z dystansem po raz pierwszy, a jeszcze inni po prostu wracają, bo nie wyobrażają sobie kolejnego sezonu bez Bieszczadów.

Ja przyjechałem po drugą część swojej Triady.

Tym razem na trasie miał towarzyszyć mi mój niezawodny biegowy kompan Rafał Hołowid.

Już od rana było wiadomo, że nie będzie to łatwy bieg. Po kwietniowym biegu Pieniny Ultra Trial- Spiski Wędrowiec 136 km mięśnie jeszcze całkowicie się nie zregenerowały, a deszcz przed startem zrobił swoje, mokre leśne ścieżki zapowiadały sporo błota i dodatkowych atrakcji.

Ale kto jedzie na Rzeźniczka i oczekuje idealnie suchej trasy, chyba pomylił imprezy!

Poranna podróż Bieszczadzką Kolejką Leśną z Cisnej do Żubraczego pozwoliła jeszcze przez chwilę nacieszyć się atmosferą i widokami.

Potem przyszedł moment startu.

28 kilometrów, około 1060 metrów przewyższenia i trasa prowadząca przez jedne z piękniejszych bieszczadzkich grzbietów.

Ktoś kiedyś nazwał Rzeźniczka „Małym Biegiem Rzeźnika”.

Tylko że w Bieszczadach słowo „mały” potrafi być bardzo mylące!

Pierwsze kilometry po szutrowej drodze pozwalały jeszcze złapać rytm i rozgrzać mięśnie. Ale ten względny spokój nie trwał długo.

Po początkowych odcinkach przyszła pora na prawdziwe górskie bieganie.

Trasa prowadziła w kierunku pasma granicznego, przez przełęcz nad Roztokami, dalej na Okrąglik (1101 m n.p.m.), Jasło (1153 m n.p.m.), Szczawnik i Małe Jasło.

To właśnie na takich odcinkach najlepiej widać, czym różni się bieg górski od asfaltowego.

Tutaj nie biegniesz jednostajnym tempem. Tutaj co chwilę musisz podejmować decyzję: biec czy przejść do szybkiego marszu, przyspieszyć czy zachować siły na następne podejście.

Góry nie pytają, jakie tempo zaplanowałeś na zegarku. One narzucają własne!

Długie podbiegi skutecznie podnosiły tętno, a mokra nawierzchnia i błotniste fragmenty wymagały ciągłej koncentracji.

Na podejściach momentami bardziej opłacał się mocny, dynamiczny marsz niż próba biegu za wszelką cenę. Na zbiegach z kolei trzeba było szybko przestawić głowę i nogi na zupełnie inny rodzaj pracy.

Kamienie, korzenie, nierówności i błoto – tutaj każdy krok miał znaczenie.

W takich momentach człowiek zaczyna rozumieć, że treningi podbiegów, ćwiczenia siłowe i godziny spędzone na budowaniu wytrzymałości nie są przypadkowe. Wszystko to procentuje właśnie na takich trasach.

A jednak mimo wysiłku trudno było nie zachwycać się otoczeniem.

Bieszczadzkie lasy, zielone grzbiety, przestrzeń otwierająca się pomiędzy drzewami i widoki, które na chwilę każą zapomnieć o zmęczeniu.

Czasami wystarczyło unieść głowę, rozejrzeć się dookoła i przypomnieć sobie, dlaczego właściwie to robimy.

Przecież nikt nas tutaj nie zmuszał! Sami zapłaciliśmy za przyjemność biegania po górach, błocie i kamieniach!

Ale właśnie za to kochamy ten sport.

Za chwile, kiedy nogi mają już swoje zdanie, a głowa odpowiada: „Jeszcze kawałek. Dasz radę!”.

Za momenty zwątpienia, po których przychodzi kolejne pokonane wzniesienie.

Za widoki, które wynagradzają wysiłek.

I przede wszystkim za ludzi, z którymi można przeżywać takie przygody.

Bo na Rzeźniczku nie biegłem sam.

Obok był Rafał, z którym dzieliliśmy kolejne kilometry, zmęczenie i satysfakcję z pokonywania trasy.

Wspólne bieganie ma w sobie coś szczególnego. Czasami nie trzeba wiele mówić. Wystarczy spojrzenie, krótki żart albo kilka słów motywacji.

Kiedy jednemu jest trudniej, drugi potrafi pomóc utrzymać rytm. A kiedy obaj czują zmęczenie, pozostaje świadomość, że do mety najlepiej dotrzeć razem.

Po wymagających podejściach przyszła w końcu pora na ostatnie zbiegi w kierunku Cisnej.

I tutaj również nie było darmowych kilometrów! Po takim wysiłku nogi potrafią protestować nawet wtedy, gdy droga prowadzi już w dół.

Zmęczone uda, koncentracja na nierównościach i świadomość, że meta jest coraz bliżej.

A potem pojawia się ten moment, na który czeka każdy biegacz.

Ostatnie metry. Stadion Orlika w Cisnej. Meta!

I tutaj ciekawostka!

Z Rafałem przekroczyliśmy linię mety razem !

Po 28 kilometrach górskiej walki taki finisz ma szczególną wartość.

Mój wynik: 3:34:59 i 9. miejsce w kategorii M50.

Czy było ciężko? Oczywiście!

Czy chwilami nogi miały dość? Jak najbardziej!

Czy było warto?

BEZ DWÓCH ZDAŃ!

Bo właśnie takie biegi pozostają w pamięci najdłużej. Nie te, podczas których wszystko przychodzi łatwo, ale te, kiedy trzeba powalczyć, zachować cierpliwość i nie odpuszczać mimo zmęczenia.

Na mecie czułem przede wszystkim ogromną satysfakcję.

Drugi etap Triady ukończony!

44 kilometry dwóch bieszczadzkich startów za mną. Teraz pozostało już tylko jedno – wrócić jesienią i dokończyć to, co rozpocząłem w styczniu.

10 PAŹDZIERNIKA – XIV ULTRAMARATON BIESZCZADZKI | 26 KM

Wielki finał naszej Rzeźnickiej Triady!

Tym razem jesienne Bieszczady. Kolejny powrót do Cisnej, kolejny poranek z emocjami i kolejny start, na który czekałem od miesięcy.

Ale tym razem emocje były nieco inne.

W styczniu rozpoczynałem swoją przygodę. W czerwcu pokonywałem drugi etap. A teraz miałem przed sobą ostatnie 26 kilometrów dzielących mnie od ukończenia całego wyzwania.

Nawet jeśli mówiłem sobie, że to po prostu kolejny bieg, gdzieś z tyłu głowy pojawiała się myśl:

Tylko nie zepsuj tego na ostatnim etapie!

Już sama podróż Bieszczadzką Kolejką Leśną na start w Solince miała swój wyjątkowy klimat.

A później? Jak to w Bieszczadach…

Początek jeszcze pozwalał złapać rytm, ale od około 5 kilometra góry szybko przypomniały, po co tutaj przyjechaliśmy. Długie podejścia, wymagające odcinki i kilometry, które trzeba było wywalczyć.

Prognozy straszyły opadami, a tymczasem pogoda sprawiła nam niespodziankę. Pojawiło się słońce , choć na szczytach mocny wiatr skutecznie przypominał, że to już październik.

Jesienne kolory Bieszczadów? BAJKA!

Złote, czerwone i pomarańczowe liście, góry mieniące się jesiennymi barwami oraz widoki, przy których chciałoby się na chwilę zatrzymać.

Ale żeby nie było zbyt pięknie, około 21. kilometra przytrafiło mi się bliskie spotkanie z korzeniem ukrytym pod liśćmi.

Efekt? Upadek, zdarte łokcie i przypomnienie, że na górskich zbiegach nawet na chwilę nie można wyłączyć koncentracji.

Bieszczady postanowiły zostawić mi dodatkową pamiątkę z finału Triady!

Na szczęście nogi pozwoliły kontynuować bieg, więc pozostało jedno – dotrzeć do mety!

Tym razem ponownie biegliśmy z Rafałem, a na trasie pojawił się także nasz trener Radek 

Radek oczywiście pokazał nam, jak należy biegać 

Ostatecznie przekroczyłem linię mety z wynikiem 3:27:47 – 10. miejsce w kategorii M50.

Ale tym razem najważniejsze było coś więcej niż czas czy miejsce.

Kiedy przekraczałem linię mety w Cisnej, wiedziałem, że to nie jest zakończenie wyłącznie październikowego biegu.

To zakończenie historii, która rozpoczęła się dziewięć miesięcy wcześniej, w zimowej scenerii Smereka.

W jednej chwili wróciły wspomnienia styczniowego śniegu, czerwcowego deszczu, trudnych podejść, wspólnych kilometrów i wszystkich emocji towarzyszących tym startom.

TO BYŁA META CAŁEJ RZEŹNICKIEJ TRIADY!

70 KILOMETRÓW I ZNACZNIE WIĘCEJ NIŻ TRZY MEDALE

Kiedy patrzę na te trzy biegi, widzę coś więcej niż zapisane w wynikach kilometry.

Widzę trzy powroty w Bieszczady.

Widzę zimowy styczeń, kiedy każdy krok po śniegu wymagał uwagi, a podium w kategorii wiekowej było pięknym początkiem sezonu.

Widzę czerwiec, ścieżki po deszczu, długie podbiegi, zielone bieszczadzkie grzbiety i wspólną metę z Rafałem.

Widzę październik, jesienne kolory gór, walkę z wiatrem i ostatnie kilometry prowadzące do ukończenia całej Triady.

70 kilometrów rywalizacji, około 2600 metrów przewyższeń i niezliczona liczba emocji.

A przecież do tego trzeba doliczyć setki kilometrów treningowych, godziny przygotowań, podbiegi, długie wybiegania i czas poświęcony na budowanie formy.

Każdy start był inny. Inna pogoda, inne warunki, inne emocje. Ale jedno pozostawało niezmienne – radość z biegania i satysfakcja z pokonywania własnych słabości.

Bo bieganie górskie uczy pokory.

Nawet kiedy jesteś dobrze przygotowany, góry potrafią zaskoczyć. Tutaj nie zawsze wygrywa ten, kto biegnie najszybciej. Czasami największym sukcesem jest po prostu nie odpuścić.

I jeszcze jedna ważna rzecz.

Z perspektywy czasu coraz bardziej doceniam, że mogę stawać na starcie kolejnych zawodów, realizować swoje pasje i nadal stawiać sobie nowe wyzwania.

Bo wiek nie musi oznaczać rezygnacji z marzeń. Wręcz przeciwnie – może być doskonałym momentem, żeby zacząć spełniać te, na które wcześniej brakowało czasu albo odwagi.

Nie trzeba być zawodowcem, żeby czerpać ogromną radość ze sportu.

Nie trzeba wygrywać każdego biegu, żeby czuć się zwycięzcą.

Czasami największym zwycięstwem jest dotrzymanie obietnicy danej samemu sobie.

A medal Rzeźnickiej Triady?

To nie tylko kolejny kawałek metalu do kolekcji.

To symbol trzech startów, konsekwencji, wielu treningów i chwil, w których pomimo zmęczenia trzeba było zrobić jeszcze jeden krok.

To wspomnienie zimowych, letnich i jesiennych Bieszczadów.

I przede wszystkim dowód na to, że warto mieć swoje cele i cierpliwie do nich dążyć.

 PODZIĘKOWANIA

 Ogromne podziękowania dla Fundacji Bieg Rzeźnika, organizatorów, wolontariuszy oraz wszystkich osób, dzięki którym możemy przeżywać takie sportowe przygody.

Wasze imprezy mają niepowtarzalną atmosferę, która sprawia, że chce się wracać. Niezależnie od tego, czy na trasie czeka śnieg, błoto, deszcz czy piękne słońce.

Rafał – dzięki za kolejne wspólne starty, kilometry, rozmowy, żarty i wzajemną motywację. Wspólne bieganie smakuje zdecydowanie lepiej!

Radek – dzięki za treningi, przygotowanie i cierpliwość. Nawet jeśli czasem uciekasz nam na zawodach, to efekty Twojej pracy widać!

Największe podziękowania kieruję oczywiście do mojej kochanej żony Marty i Kacperka za wsparcie, cierpliwość i to, że rozumieją moją biegową pasję.

Bo za każdym ukończonym biegiem stoją nie tylko treningi i determinacja zawodnika, ale również ludzie, którzy nas wspierają, dopingują i czasami wybaczają te wszystkie weekendy spędzone na kolejnych zawodach. 

Marathon des Châteaux du Médoc – maraton, w którym bieganie spotyka się z zabawą 🍷🍇

42 km 195 m. Królewski dystans zdobyty!

Są maratony, w których najważniejszy jest czas, tempo i walka o kolejne sekundy. Są też takie, w których warto czasami spojrzeć na zegarek trochę mniej, a zdecydowanie częściej rozejrzeć się dookoła.

Marathon des Châteaux du Médoc zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.

7 września 2024 roku w Pauillac we Francji stanęliśmy na starcie 38. edycji tego niezwykłego maratonu. Wraz z Martą, Robertem, Renatą i Rafałem ruszyliśmy na trasę liczącą klasyczne 42,195 km.

Dla Marty był to szczególny dzień – pierwszy maraton w życiu.

Dla nas, jako BiegowejPasji, również wyjątkowy. Tym razem nie chodziło wyłącznie o pokonanie królewskiego dystansu, czas. Chodziło o wspólne przeżycie czegoś, co trudno porównać z większością biegów, w których mieliśmy okazję uczestniczyć.

Tutaj maraton wygląda trochę inaczej

Médoc to region słynący z winnic, zamków i produkcji wina. Nic więc dziwnego, że organizatorzy postanowili połączyć bieganie z tym, z czego okolica jest najbardziej znana.

Efekt?

Maraton, który bardziej przypomina wielkie święto niż klasyczne zawody.

Większość uczestników pojawia się w przebraniach. Na trasie jest muzyka, śpiew, kibice i mnóstwo pozytywnej energii. A do tego zamki, posiadłości i winnice, pomiędzy którymi prowadzi trasa.

Już po kilku kilometrach wiadomo było, że tego biegu nie będziemy chcieli pokonać wyłącznie „na wynik”.

Zresztą… trudno było.

Marta debiutuje, a my robimy za support

Dla Marty był to pierwszy maraton, a przygotowania do niego wcale nie przebiegały idealnie.

W czerwcu kontuzja kostki wyłączyła ją na jakiś czas z treningów. Powrót do aktywności nastąpił, ale czasu na przygotowania do 42 kilometrów zostało niewiele.

Dlatego plan był prosty:

ukończyć.

Bez presji na czas.

Bez ścigania.

Bieg lub marsz – nieważne. Najważniejsza była meta.

Naszym zadaniem było natomiast zadbać o to, żeby Marta miała odpowiednie nawodnienie, energię i wsparcie wtedy, kiedy będzie najbardziej potrzebne.

I tutaj pojawiła się jeszcze jedna kwestia…

Jak wspierać zawodnika, kiedy na trasie dzieją się takie rzeczy?

Punkty odżywcze, czyli największa pułapka tego maratonu 😉

Bo umówmy się – określenie „punkt odżywczy” w Médoc nabiera zupełnie nowego znaczenia.

Oczywiście była woda i klasyczne elementy biegowego zaopatrzenia, ale organizatorzy poszli zdecydowanie dalej.

Sery?

Są.

Lokalne kiełbaski?

Są.

Steki?

Jak najbardziej.

Ostrygi?

Oczywiście.

A do tego wino, mnóstwo wina i cała otoczka, która sprawiała, że momentami człowiek bardziej zastanawiał się, czy nadal bierze udział w maratonie, czy może właśnie trafił na wyjątkowy festiwal kulinarny.

I tutaj musimy się przyznać:

BiegowaPasja również nie była obojętna na uroki trasy. 😉

Ja i Rafał mieli przecież podwójne zadanie – wspierać Martę, ale jednocześnie nie przegapić tego, co organizatorzy przygotowali dla uczestników.

Zwłaszcza że kolejne punkty wyglądały coraz bardziej kusząco.

Kilometry mijają, zabawa trwa

Pierwsze 10 kilometrów minęło niemal niezauważalnie.

Muzyka, przebrania, winnice i tłumy biegaczy robiły swoje.

Na półmetku Marta nadal czuła się dobrze. Support działał, energia była uzupełniana, a pogoda sprzyjała.

Później trasa zrobiła się trochę bardziej wymagająca.

Pojawiło się więcej podbiegów, asfalt miejscami zamienił się w szutrowe drogi po między winoroślami, a chwilowy deszcz sprawił, że niektóre fragmenty zrobiły się błotniste i śliskie.

Ale nadal było dobrze.

Aż do okolic 37. kilometra.

Maraton zaczyna się po 30. kilometrze

Wtedy nogi Marty zaczęły przypominać, że przygotowania zostały mocno ograniczone przez kontuzję 

Sztywność.

Zmęczenie.

Coraz cięższe nogi.

I pojawiło się pytanie:

„Czy da radę?”

Tutaj zaczyna się prawdziwy maraton.

Nie tylko ten fizyczny, ale przede wszystkim w głowie.

Zamiast myśleć o całych 42 kilometrach, zostało już tylko:

„37 kilometrów za mną. Do mety jeszcze tylko 5.”

I tego trzeba było się trzymać.

Bo 5 kilometrów to przecież dystans znany z treningów.

A skoro 37 już za nią…

to choćby na czworaka, ale do mety trzeba dojść.

A organizatorzy doskonale wiedzieli, czego potrzebują zmęczeni biegacze

Im bliżej mety, tym bardziej nietypowe stawały się punkty na trasie.

Ciastka, sery, kiełbaski, steki, ostrygi…

A na koniec jeszcze lody.

Trudno o lepszą motywację na ostatnich kilometrach.

Choć trzeba przyznać, że ostatnia prosta zaczęła się nieco dłużyć.

Na zegarku prawie 42 kilometry, a oznaczenie na trasie mówi coś zupełnie innego.

Czyli klasyczne pytanie każdego maratończyka:

„Daleko jeszcze?”

Na szczęście meta była już naprawdę blisko.

Meta!

I w końcu jest.

42 km 195 m – ukończone!

Dla Marty – pierwszy maraton w życiu.

Dla nas – kolejna niezwykła biegowa przygoda, której nie zapomnimy.

Bo Médoc przypomniał nam, że bieganie może mieć bardzo różne oblicza.

Może być walką o wynik.

Może być sprawdzianem charakteru.

Ale może też być świetną zabawą, podróżą, spotkaniem z ludźmi i okazją do wspólnego przeżywania czegoś wyjątkowego.

A tutaj wszystko to dostaliśmy w jednym pakiecie.

Winnice 🍇
Zamki 🏰
Muzykę 🎶
Przebrania 🎭
Jedzenie 🧀🥩🦪
Lody 🍦
No i oczywiście 42,195 km 🏃‍♀️🏃‍♂️

I jeszcze trochę prywatnie ❤️

Marta – ogromne gratulacje za pierwszy maraton! Udowodniłaś, że czasami najważniejszy jest nie wynik, ale decyzja, żeby mimo przeciwności stanąć na starcie i zrobić swoje.

Robert – dzięki za informację o możliwości rejestracji. Bez Ciebie być może tej przygody w ogóle by nie było.

Rafał – dzięki za ogarnięcie wyjazdu, wspólną trasę i oczywiście za najlepszy „napój” na 31. kilometrze. 😉

A przede wszystkim…

Marta – dziękujemy za wspólny bieg i zaufanie.

Myślę, że jako BiegowaPasja możemy spokojnie powiedzieć:

Médoc? To był maraton, który zdecydowanie smakował! 🍷🍇🏃‍♂️🏃‍♀️

 

Jeżeli kiedykolwiek spędziliście całą noc bez zmrużenia oka, siedząc w pełnym rynsztunku, wsuwając na siłę pomidorową i patrząc w ciemność za oknem z tą jedną, natrętną myślą: „Co my tutaj, do jasnej anestezji, robimy?!” – to ta książka jest dla Was. A jeśli dopiero nieśmiało podglądacie profile biegaczy oblepionych błotem, którzy zbiegają z uśmiechem z bieszczadzkich połonin – uważajcie. Magda Ostrowska-Dołęgowska i Krzysztof Dołęgowski napisali podręcznik zarażania pasją, po którym w życiu nie wrócicie już na płaski, nudny asfalt.

Jako BiegowaPasja.pl powtarzamy na naszych postach: „Bieganie wciąga, ale dla mnie ultra… ultra zmienia DNA”. I dokładnie to samo bije z każdej strony tej genialnej pozycji. Wchodzimy w ten świat bez znieczulenia. „Szczęśliwi biegają ultra” to nie jest suchy, nudny poradnik z tabelkami i planami treningowymi od poniedziałku do niedzieli. To krwisty, szczery i cholernie autentyczny reportaż z wnętrza pasji, która momentami graniczy z szaleństwem.

Krew, pot i nieprzespane noce

Autorzy bez owijania w bawełnę piszą o schodzących paznokciach, halucynacjach z odcięcia prądu na setnym kilometrze i kryzysach, przy których człowiek chce po prostu usiąść na kamieniu w środku lasu i zapłakać nad swoim losem. Świetnie oddaje to jeden z fragmentów książki, gdzie Magda pisze wprost:

„Bieganie ultra to nie jest ładny sport. To sport brudny, fizjologiczny, odzierający ze złudzeń. Na setnym kilometrze nie ma już masek. Jesteś tylko ty, twój ból i pytanie, czy zrobisz kolejny krok”.

Ten cytat uderzył nas mocno, bo od razu otworzył szufladę z naszymi wspomnieniami z morderczego dystansu Spiski Wędrowiec podczas Pieniny Ultra-Trail. To była nasza absolutna lekcja pokory. Kto czytał nasze relacje, ten wie – ponad 24 godziny ciągłego napierania w trasie. Doba spędzona na nogach, walka z potworną nocną sennością, kiedy drzewa zaczynają przybierać ludzkie kształty, a zmęczenie fizyczne miesza się z psychicznym odcięciem. Pamiętam nasze myśli tego poranka? Wspominaliśmy wtedy: „Kiedy świt zastaje cię gdzieś na spiskich bezdrożach, po nocy bez minuty snu, czwórki już nie płoną – one po prostu nie istnieją. Zostaje czysty automatyzm kroków i bezwzględna walka z samym sobą”.

Dołęgowscy piszą dokładnie o tym samym – o tej magii i przekleństwie biegów trwających całą dobę, gdzie ból przestaje być Twoim wrogiem, a staje się uciążliwym towarzyszem podróży. Właśnie na Spiskim Wędrowcu, gdy słońce wschodziło po raz drugi podczas naszej udręki, zrozumieliśmy każde pojedyncze słowo Magdy.

Z kolei Krzysiek Dołęgowski w swoim technicznym, męskim i surowym stylu dodaje w książce:

„Góry nie mają dla ciebie litości. Nie obchodzi ich, że trenowałeś pół roku. Jeśli zlekceważysz pogodę, sprzęt albo własny organizm, zostaniesz zmieciony z planszy”.

Te słowa odbiły nam się głośnym echem także wtedy, gdy ruszyliśmy na trasie Ultra Turnickiego. Te dzikie, podkarpackie jary, przedzieranie się przez chaszcze, powalone drzewa i totalne odcięcie od cywilizacji. Tam nie ma miejsca na błędy: „Głusza, która uczy pokory”. Kiedy z Rafałem zgubiliśmy szlak w gęstwinie, a zmęczenie narastało z każdym kilometrem, czuliśmy na plecach dokładnie tę samą surowość natury, o której pisze Krzysiek.

Dualizm, który napędza tę opowieść

Największą siłą tej książki, jest niesamowity dualizm spojrzenia. Mamy perspektywę Magdy – pełną głębokich emocji, kobiecej wrażliwości, ale i potwornego, wręcz niewiarygodnego uporu. Z drugiej strony dostajemy Krzyśka, który na bieganie patrzy analitycznie, jak facet, który po prostu lubi dać sobie w kość i sprawdzić, gdzie przesunęła się jego granica wytrzymałości. Ich wspólne opowieści o kultowym Biegu Rzeźnika czy morderczych rajdach przygodowych (gdzie biega się z mapą po kilkaset kilometrów bez sekundy snu) czyta się z wypiekami na twarzy.

To idealnie współgra z naszą filozofią w BiegowejPasji. Przecież my też działamy we dwóch, uzupełniamy się na trasie i w tekstach – jeden z nas to ten od strategii i chłodnej głowy, a drugi leci na czystym sercu i emocjach. Oglądanie świata ultra oczami Magdy i Krzyśka było jak przeglądanie się w lustrze.

Czy to jeszcze cierpienie, czy już szczęście?

Podczas lektury non stop wraca do człowieka pytanie, czym tak naprawdę jest to legendarne „szczęście w ultra”. Kiedy po ponad dobie na trasie Spiskiego Wędrowca w końcu wybiegaliśmy na metę, łapiąc łapczywie powietrze, spojrzeliśmy na siebie i choć pot i sól zalewały nam oczy, a twarze były szare ze zmęczenia, gęby nam się śmiały. Wrzuciliśmy wtedy na social media krótką wrzutkę: „Przetrwaliśmy noc, przetrwaliśmy dzień, przetrwaliśmy samych siebie. Nogi bolą tak, że jutro nie wstaniemy z łóżek, ale endorfiny rozrywają nam mózgi”.

I o tym właśnie jest ta książka. O tym specyficznym „szczęściu”, które w tytule dla postronnego obserwatora brzmi niemal ironicznie w obliczu potwornego zmęczenia, ale po przekroczeniu linii mety staje się najczystszą, namacalną prawdą. Jak piszą autorzy:

„Szczęście w ultra nie polega na braku bólu. Polega na tym, że mimo bólu potrafisz zachwycić się wschodem słońca nad Tatrami i docenić to, że twoje ciało pozwala ci przeżywać takie rzeczy”.

Werdykt BiegowejPasji:

Ta książka to absolutny klasyk i lektura obowiązkowa, która powinna leżeć na półce każdego, kto choć raz poczuł zew trailu i nie boi się zarwać nocy dla pasji. Nie znajdziecie tu patosu, sztucznego coachingu ani idealizowania sportu na siłę. Dostaniecie za to czystą, mięsną, biegową prawdę, ogromną dawkę genialnego humoru i potężnego kopa motywacyjnego. Czyta się to dokładnie tak, jak zbiega się ze szczytu na pełnej petardzie – z wiatrem we włosach, lekkim strachem w oczach i gigantycznym bananem na twarzy.

Złapcie za tę lekturę w wolny wieczór, naładujcie baterie, a potem… widzimy się z Wami na szlaku! Piona!